روزگار غریبی است نازنین
 
دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

دلت را می بو یند

                    روزگار غریبی است نازنین

وعشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند

 عشق را در پستوی خانه نهان  باید کرد.

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

                    روزگارغریبی است نازنین

آنکه بر در می کوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است

 نور  را در پستوی خانه  نهان  باید کرد

آنک قصابانند بر گذرگا هها مستقر

با کنده و ساطوری خون آلود

                    روزگار غریبی است نازنین

وخنده را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

 شوق  را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

                    روزگار غریبی است نازنین

ابلیس پیروز مست سور عزای ما را به سفره نشسته است

 خدا  را در پستوی خانه نهان باید کرد .

                                                                   " احمد شاملو "